منطقه مرده

ما را هل دادند داخل صف.از راهروی باریک و تو در تویی گذشتیم و وارد یک تالار نه چندان بزرگ شدیم نخستین بار بود به این قسمت می آمدم پر بود از ماموران درشت هیکل سرمه ای پوش ودوربین های مدار بسته،

تنها یک کارمند پشت پیشخوان حضور داشت تا به کار ما رسیدگی کند به علاوه ی یک زن چاق ومسن که در گوشه ای از اتاق پرونده ها و پوشه ها را مرتب می کرد و سرش در کار خودش بود. حدود بیست نفر جلوی ما ایستاده بودند و پانزده نفر هم پشت سر ما منتظر بودند کارمند اداره را می شناختم از مشتریانم بود مثل همیشه کت خاکستری رنگی پوشیده بود و با طمآنینه و کمی اوقات تلخی به کار مراجعان رسیدگی می کرد.

هم اتاقی ام به زن چاق و مسن اشاره کرد و آهسته گفت اولین زنی است که در این اداره می بینیم با سر حرفش را تایید کردم و آن گاه در چهره ی هم اتاقی ام دقیق شدم به وضوح می شد  آثار هیجان ونگرانی را در صورتش مشاهده کرد. هم اتاقی ام با آن عینک ته استکانی و سری کچل و دهانی آوبزان و پرونده ای قطور در دست ونگاه گیج وگولش  در کل هیبت مضحکی داشت، برای گذشتن وقت پرونده اش را گرفتم و بار دیگر به آن نگاهی انداختم, آزمایش های خون واعتیاد و ادرار ومدرک تحصیلی و گزارش حسن سابقه اش همه و همه مرتب وکامل بودند...هم اتاقی ام پرونده را از دستم گرفت و با لحن سرزنش آمیزی گفت: همه اش تقصیر آن رفیق به اصطلاح انقلابی توست لبخندی زدم و گفتم باز که جای علت و معلول را عوضی گرفتی ولی نگران نباش تو بلاخره وارد سیستم می شوی برای آدم هایی مثل تو همیشه یک جای خالی هست...برای چند دقیقه سکوت کردیم و هر دو با کلافگی منتظر اتمام کار بودیم ولی خب صف جلو نمی رفت،...نگاهی به ماموران حراست و دوریبن های مدار بسته و دیوار کثیف و مات اداره و همچنین قیافه مراجعان انداختم...همگی لباس هایی تیره ، شانه هایی افتاده و صورت هایی لهیده داشتند...یاد رفیق انقلابی ام افتادم که مدتی مهمان من وهم اتاقی ام بود جوانک شریف و خوش خیالی بود یک بار بین  او وهم اتاقی ام بحثی در گرفت یادم می آید با تحکم می گفت در شرایط سرکوب و ستم ما حاشیه نشینان فقط وفقط یک هویت داریم و آن هویت یک انسان مبارز است، هم اتاقی ام خندید و گفت ستم وسرکوب؟! این خبر ها هم نیست مطمئنآ اگر هر کس سرش در کار خودش باشد با سعی و پشتکار می تواند برای خود یک موقعیت خوب اجتماعی دست و پا کند وانگهی من قصد تشکیل خانواده دارم و هویت من یک مرد وظیفه شناس و خانواده دوست است..من اما نظر دیگری داشتم به آن دو گفتم که شرایط سرکوب را قبول دارم ولی هویت انسان مبارز دیگر خیلی تخیلی است و رو به هم اتاقی ام کردم وگفتم تو وارد سیستم می شوی تحصیل می کنی به ارتش می روی تشکیل خانواده می دهی و تحت پوشش بیمه قرار می گیری ولی این توهم را که موقعیت اجتماعی یهتری کسب می کنی فراموش کن...

من در کنار ساختمان سیمانی هفده طبقه اداره برای  خودم آلونکی دارم مراجعانی که کارشان در اداره گره می خورد نزد من می آیند و پرونده هایشان را به من می سپارند عصرها کارمندان اداره خسته و کوفته با چشمانی پف کرده و نگاه هایی غم زده به آلونک  می آیند و پرونده ها را برای تایید با خود می برند و من به عنوان رشوه به آن ها آبجو و حشیش و سی دی های پورنو و این جور خرت وپرت ها می دهم.شغل پر خطری است ولی خب من راه و چاه را آموخته ام یک بار هم اتاقی ام گفت این شغل مضحک تو باعث می شود کارمندان دیگر کار کسی را راه نیندازند خندیدم و گفتم باز هم جای علت و معلول را عوضی گرفتی...!

مدت هاست از رفیق انقلابی ام خبر ندارم بعضی ها می گویند کشته شده و برخی دیگر عقیده دارند از کشور خارج شده است به هر حال آشنایی ما با او برای هم اتاقی ام دردسر کوچکی درست کرده امروز شخصآ به اداره آمدم تا کارش را زود راه بیندازم تا هر چه زودتر وارد سیستم شود....

بعد از چند ساعت در صف ایستادن توانستم مهر تایید را از کارمندان اداره بگیرم هم اتاقی ام از خوشحالی صدای مرغ در می آورد و به اصرارش برای شام به مرکز شهر می رویم حوصله ازدحام و شلوغی را ندارم برای گرفتن غذا از فست فود در صف ایستاده ایم، جوانان پایین شهر مدام خیابان را بالا و پایین می کنند و زنان چاق که با حسرت به ویترین بوتیک ها چشم دوخته اند... پس چرا این صف جلو نمی رود؟!چقدر از صف متنفرم....

پایان-فروردین ۸۶